GOMA

Na een medisch incident willen mensen meestal eerst iets anders dan geld: weten wat er is gebeurd, en horen dat het wordt erkend. De GOMA gaat daarover.

Twee delen

De code beschrijft twee fasen.

Openheid na het incident. Hoe de zorgverlener met je hoort om te gaan zodra er iets is misgegaan: je op tijd informeren, uitleggen wat er gebeurde, en vertellen wat ermee wordt gedaan om herhaling te voorkomen.

De afwikkeling van de claim. Hoe de zorgverlener en zijn verzekeraar een aansprakelijkstelling behoren te behandelen: zorgvuldig, binnen redelijke termijnen, en met jou als uitgangspunt.

Wat je eruit kunt halen

De GOMA geeft je iets in handen als het schuurt. Concreet mag je verwachten dat:

• je wordt geïnformeerd over het incident, zonder dat je erom hoeft te vragen;
• je een gesprek krijgt met de betrokken zorgverlener;
• je inzage krijgt in je eigen dossier;
• je op tijd antwoord krijgt op je aansprakelijkstelling;
• er niet onnodig lang over wordt gedaan.

Wat betekent dit voor jou

De GOMA is zelfregulering, geen wet. Eén ding eruit is dat wel: dat een zorgaanbieder je uit zichzelf moet vertellen wat er mis ging, staat in artikel 10 lid 3 van de Wkkgz. Voor de rest is de GOMA een gedragscode, maar wel bruikbaar: je kunt er in je brief expliciet naar verwijzen als je vindt dat de afhandeling tekortschiet.

Krijg je geen gehoor, dan zijn er meerdere wegen naast elkaar:

• de klachtenfunctionaris van het ziekenhuis;
• de geschilleninstantie waarbij de zorgaanbieder is aangesloten. Die mag zelf een schadevergoeding toekennen, tot in ieder geval € 25.000, en moet binnen zes maanden beslissen (artikelen 20 en 22 Wkkgz);
• het tuchtcollege, dat over het handelen van de zorgverlener oordeelt;
• een civiele claim voor je schadevergoeding.

Die laatste twee zijn verschillende dingen. Het tuchtcollege kent geen schadevergoeding toe. Zie medische fout.

Organisaties met het Nationaal Keurmerk Letselschade zijn bij medische zaken aan de GOMA gebonden.